MAN HATTAN OUT OF AFRICA (Nathan)

Stamboom

<< Terug <<
Internationaal, Duits Klub/VDH, Zweeds en Pools Kampioen
Duits Veteranenkampioen

Geboren : 20 december 1996
Vader : Astarte's Yankee out of Africa
Moeder : Indian Summer out of Africa
Fokker : Christian Jouanchicot
Eigenaar : Andreas Ziemer (D)

 

 Augustus 2003

In het voorjaar van 1997 werd in onze familie (eindelijk) de beslissing genomen dat er een hond in ons (pas betrokken) huis zou komen. Toen kwam de vraag "Wat voor een ras moet het dan worden?". Mijn vader en ik waren het snel eens. Een groot, harig monster moest het zijn.
Maar daar was de vrouw des huizes, in persoon van mijn moeder, het niet mee eens. Ze had de voorgaande tijd mijn, inmiddels aanzienlijke hoeveelheid, hondetijdschriften doorgebladerd en was daarbij een rasbeschrijving van de Basenji tegengekomen. En zoals dat met de democratie in onze familie gaat, was de beslissing in principe dus eigenlijk al genomen.
Een aantal weken later, tijdens een gezins-uitje op de Internationale Hondententoonstelling in Berlijn, leerden wij de Basenji's wat beter kennen. En kort nadat wij de eerste Basenji's zagen (Ivo out of Africa en Love is all out of Africa) hadden deze honden ook mijn vaders en mijn hart gestolen. Daarna ging het eigenlijk redelijk snel.
We stelden ons in verbinding met een fokker in frankrijk, Christian Jouanchicot. Deze fokt onder de kennelnaam "Out of Africa" en is ook de fokker van de twee eerder genoemde Ivo en Love is all. Hij had op dat moment nog een puppy-reu beschikbaar. Inmiddels had ik ook al de kleur van de pup mogen kiezen. Voor mij was het vanaf het begin als duidelijk dat het een rode Basenji moest worden.

Tot het moment dat wij onze hond (in Kiel tijdens een hondenshow) zouden krijgen, hielden wij ons bezig met het huis 'honden-zeker' te maken. In ieder geval voor zover je dit als 'nieuwe honden-bezitter' in kunt schatten. En toen was eindelijk de grote dag aangebroken: 8 juni 1997.
Laat in de middag arriveerden wij in Kiel. Verwachtingsvol zochten wij en daar zagen wij onze Nathan. Een inmiddels 5 maanden oude Honden-baby kwam kwispelend en met platgelegde oren op ons af, alsof hij direct had geweten dat wij zijn nieuwe familie zouden worden.
Vanaf deze dag veranderde er veel in ons tot dat moment rustige huishouden. Zoals gebroken vazen, aange(vr)geten gordijnen, aangeknaagde kussens. Het gehele scala aan ondeugden. Maar wie kan boos worden op een 'Ik ben onschuldig'-kopje?

In het daaropvolgende voorjaar besloten wij om, bij wijze van proef, Nathan in te schrijven voor een tentoonstelling, zodat een keurmeester zijn/haar mening kon geven over hem. Eigenlijk waren wij helemaal niet van plan om te gaan showen. Maar omdat hij tijdens die eerste tentoonstelling zijn eerste CACIB won, werden wij gegrepen door het "show-virus". Vanaf dat moment brachten wij regelmatig onze weekeinden door op tentoonstellingen. Inmiddels heeft Nathan het Duitse, Zweedse en Internationale kampioenschap behaald en leverde dit ons tevens een grote hoeveelheid nieuwe vrienden en bekenden op.

Wij waren inmiddels "Basenji-geinfecteerd" en het duurde dan ook niet lang voordat een tweede hond ons huis en leven overnam. Een inmiddels 5-jarige teef, die, nadat zij bij de fokker puppen had gehad, bij ons haar welverdiende pensioen zou krijgen.

Inmiddels staat onze kampioen al meer dan 5 jaar zijn 'honden-vrouw' Bouboule trouw terzijde. Sinds zij in 1998 bij ons kwam, zijn beide honden onafscheidelijk. In ieder geval zolang de jongeling de leiding van de 'oude dame' niet betwist.

Het voorjaar van 2003 werd zeer gedenkwaardig. Tijdens een ongeval scheurde Nathan meerdere banden in zijn voorpoot. Hij onderging een operatie en moest meerdere weken in het gips. Inmiddels gaat het weer beter. De pijn is hij inmiddels vergeten. Dit is mede dank zij onze verzorging, maar zeker door de meer dan denkbare aandacht en steun van Bouboule.
Op dit moment, een half jaar na het ongeval, loopt Nathan bijna niet meer kreupel. Dit is voor alles dankzij Dr. Brunnberg en zijn team, die hun taak op een voortreffelijke manier hebben uitgevoerd. Onze hele familie is hen hiervoor zeer dankbaar. Daarom zijn wij vol vertrouwen in een goede afloop, als in het najaar de laatste operatie zal moeten worden uitgevoerd.

Katrin Ziemer

 

Enkele maanden nadat Katrin dit verhaal over haar hond Nathan schreef, is zij bij een tragisch ongeluk om het leven gekomen. Zij mocht slechts 23 jaar oud worden.

Haar liefde en passie voor mens, dier en het leven zelf zullen wij niet vergeten.

In onze herinnering leeft zij voort.

Katrin Ziemer

Hoe mooier en groter de herinnering,
des te zwaarder valt het afscheid.
Maar de dankbaarheid verandert de herinneringen in een stille vreugde.
Men draagt de vervlogen schoonheid niet als een stekel, maar als een kostbaar geschenk met zich mee.

Dietrich Bonhoeffer

Op 20 december 2004 hebben we gezamenlijk met andere betrokkenen een kruis geplaatst op de plaats van het ongeval. Met dit kruis herdenken wij onze geliefde dochter Katrin en 10 anderen, die om het leven kwamen bij het busongeluk in België, nu een jaar geleden.

Het kruis en de daarbij geplaatste 11 stenen met de namen van deze slachtoffers zijn geplaatst aan de Autosnelweg E19/A7, ongeveer 200 meter voor het tolhuisje aan de Belgisch/Franse grens in de rijrichting Parijs, links van de rijbaan in de groenstrook.

Wie op doorreis over deze weg in de richting Parijs rijdt, kan de gelegenheid benutten om op deze plaats even te pauzeren.

Op deze locatie is aan de rechterzijde een grote parkeerplaats.

Andreas en Carmen Ziemer
en met hen
Hanneke en Martin Dekens