|
Augustus 2003
In het voorjaar van
1997 werd in onze familie (eindelijk) de beslissing genomen dat er een
hond in ons (pas betrokken) huis zou komen. Toen kwam de vraag "Wat voor
een ras moet het dan worden?". Mijn vader en ik waren het snel eens. Een
groot, harig monster moest het zijn.
Maar daar was de vrouw des huizes, in persoon van mijn moeder, het niet
mee eens. Ze had de voorgaande tijd mijn, inmiddels aanzienlijke
hoeveelheid, hondetijdschriften doorgebladerd en was daarbij een
rasbeschrijving van de Basenji tegengekomen. En zoals dat met de
democratie in onze familie gaat, was de beslissing in principe dus
eigenlijk al genomen.
Een aantal weken later, tijdens een gezins-uitje op de Internationale
Hondententoonstelling in Berlijn, leerden wij de Basenji's wat beter
kennen. En kort nadat wij de eerste Basenji's zagen (Ivo out of Africa
en Love is all out of Africa) hadden deze honden ook mijn vaders en mijn
hart gestolen. Daarna ging het eigenlijk redelijk snel.
We stelden ons in verbinding met een fokker in frankrijk, Christian
Jouanchicot. Deze fokt onder de kennelnaam "Out of Africa" en is ook de
fokker van de twee eerder genoemde Ivo en Love is all. Hij had op dat
moment nog een puppy-reu beschikbaar. Inmiddels had ik ook al de kleur
van de pup mogen kiezen. Voor mij was het vanaf het begin als duidelijk
dat het een rode Basenji moest worden.
Tot het moment dat wij
onze hond (in Kiel tijdens een hondenshow) zouden krijgen, hielden wij
ons bezig met het huis 'honden-zeker' te maken. In ieder geval voor
zover je dit als 'nieuwe honden-bezitter' in kunt schatten. En toen was
eindelijk de grote dag aangebroken: 8 juni 1997.
Laat in de middag arriveerden wij in Kiel. Verwachtingsvol zochten wij
en daar zagen wij onze Nathan. Een inmiddels 5 maanden oude Honden-baby
kwam kwispelend en met platgelegde oren op ons af, alsof hij direct had
geweten dat wij zijn nieuwe familie zouden worden.
Vanaf deze dag veranderde er veel in ons tot dat moment rustige
huishouden. Zoals gebroken vazen, aange(vr)geten gordijnen, aangeknaagde
kussens. Het gehele scala aan ondeugden. Maar wie kan boos worden op een
'Ik ben onschuldig'-kopje?
In het daaropvolgende
voorjaar besloten wij om, bij wijze van proef, Nathan in te schrijven
voor een tentoonstelling, zodat een keurmeester zijn/haar mening kon
geven over hem. Eigenlijk waren wij helemaal niet van plan om te gaan
showen. Maar omdat hij tijdens die eerste tentoonstelling zijn eerste
CACIB won, werden wij gegrepen door het "show-virus". Vanaf dat moment
brachten wij regelmatig onze weekeinden door op tentoonstellingen.
Inmiddels heeft Nathan het Duitse, Zweedse en Internationale
kampioenschap behaald en leverde dit ons tevens een grote hoeveelheid
nieuwe vrienden en bekenden op.
Wij waren inmiddels "Basenji-geinfecteerd"
en het duurde dan ook niet lang voordat een tweede hond ons huis en
leven overnam. Een inmiddels 5-jarige teef, die, nadat zij bij de fokker
puppen had gehad, bij ons haar welverdiende pensioen zou krijgen.
Inmiddels staat onze
kampioen al meer dan 5 jaar zijn 'honden-vrouw' Bouboule trouw terzijde.
Sinds zij in 1998 bij ons kwam, zijn beide honden onafscheidelijk. In
ieder geval zolang de jongeling de leiding van de 'oude dame' niet
betwist.
Het voorjaar van 2003
werd zeer gedenkwaardig. Tijdens een ongeval scheurde Nathan meerdere
banden in zijn voorpoot. Hij onderging een operatie en moest meerdere
weken in het gips. Inmiddels gaat het weer beter. De pijn is hij
inmiddels vergeten. Dit is mede dank zij onze verzorging, maar zeker
door de meer dan denkbare aandacht en steun van Bouboule.
Op dit moment, een half jaar na het ongeval, loopt Nathan bijna niet
meer kreupel. Dit is voor alles dankzij Dr. Brunnberg en zijn team, die
hun taak op een voortreffelijke manier hebben uitgevoerd. Onze hele
familie is hen hiervoor zeer dankbaar. Daarom zijn wij vol vertrouwen in
een goede afloop, als in het najaar de laatste operatie zal moeten
worden uitgevoerd.
Katrin Ziemer
|