|
Februari
2002
Onze
Basenji (= boshond).
Na 18 jaar een trimsalon gehad te hebben, waar natuurlijk vele rassen de
revue passeerden en we privé ook van verschillende soorten en rassen
mochten genieten (die vaak tot ons grote genoegen hoge leeftijden
bereikten), besloten wij, nadat onze laatste Kees de ogen sloot op
15-jarige leeftijd, dat het tijd werd voor een 'nieuw' familie-lid. Maar
hij of zij moest wél in onze tegenwoordige gezinssamenstelling, én leven
wat hierbij hoort, passen.Ons gezin bestaat uit een Oma van 88 jaar;
mijn echtgenoot die zeeman is en steeds 4 maanden over zee zwalkt en
daarna voor ongeveer 3 maanden ons zijn gezelschap gunt; mijzelf als 'gezins-manager',
zoals dat nu zo mooi heet; mijn dochter van 9 en mijn zoon van 15
lente's oud.We wisten een paar punten van onze toekomstige hond zeker:
1. Hij of zij moest liever niet blaffen bij iedere bel aan de deur of
geluidje, want geluid hebben we zelf genoeg !!
2. Liever géén haar, na alle ervaringen met langharige vachten; trimhaar
(= plukken van bijv. bouvier en terriërs); trimmen en effileren in
standaardmodel van o.a. Engelse Cocker Spaniels en het daarbij behorende
vele borstelen en kammen om klitten te voorkomen; Poedels knippen en
scheren enz. enz. Genoeg "gebeuld".
3. Niet te groot ! Af en toe gemakkelijk onder je arm te nemen in
diverse situaties.
4e en eigenlijk de belangrijkste :
moet goed en eerlijk en betrouwbaar bij kinderen zijn. Uiteraard
beschermd door de eigen bazin en het kind moet wél op een eerlijk
emanier de relatie met de hond aangaan. Geen gemene geintjes, dus.Wat ik
mij van lang geleden kon herinneren, was dat onze Koning van toen,
Juliana, op een foto een hondje bij zich had. In het bijbehorende
verhaaltje stond dat dit hondje, genaamd Sarah, welkom was op het paleis
omdat het niet kon blaffen ! Dat was zo bijzonder, dat ik het nooit
vergeten ben en nu, voor onze aanschaf, er meteen aan denken moest.
De BASENJI.
Na de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Amsterdam gebeld te
hebben, kreeg ik een contactadres voor dit speciale ras en die bleek nog
toevallig vrij dicht bij onze woonplaats te zijn, n.l. Den Helder. Bij
Margriet en haar man, waar we heel leuk ontvangen werden, mochten we
kennismaken met dit ras. Het beviel ons direct al heel goed! Daarna
hebben we ongeveer 1 jaar op de wachtlijst gestaat voor een pup.We
kwamen terecht bij de goed gemotiveerde Hanneke en Martin Dekens/Bijker,
oftewel de kennel African Mystery's in Friesland.
Al 2 jaar beleven we veel plezier en ontvangen we veel liefde van Rascal
(=deugniet, officieel Ayari). Een mooi gezond teefje uit deze goed
verzorgde kennel !
Jacqueline Durkstra - van Tol
|
