|
juni 2002
Hallo, ik ben Dyadzia!
Ik ben op 23 juli 1997 in Den Helder
geboren. In september 1997 was het eindelijk zo ver: ik mocht bij mijn
nieuwe baasjes gaan wonen.
Dat was wel even wennen hoor: zonder mijn moeder, broertjes en zusje!
Gelukkig kende ik mijn nieuwe baasjes al heel goed, want ze waren (zo
lang ik weet) al iedere week met mij (en mijn broertjes en zusje
natuurlijk) komen spelen.
Al heel snel ging ik met mijn vrouwtje naar 'denksport' (puppycursus
noemden ze dat). De eerste keer vond ik alles zo interessant, dat ik
mijn vrouwtje helemaal ben vergeten! Zelfs de koekjes vond ik toen niet
interessant!
De volgende keren heb ik ontdekt dat de koekjes toch wel heeeeel lekker
waren en dat het vrouwtje ook nog heel blij werd als ik iets goed deed.
Toen ben ik maar heel goed mijn best gaan doen! Mijn vrouwtje noemde het
'denksport', omdat ik haar liet denken hoe ze mij iets kon laten doen!
Een paar maanden geleden heb ik zelfs mijn C-diploma gehaald.... als
beste van de groep!!! Iedereen was helemaal trots op mij!!
Mijn vrouwtje en ik zijn ook nog op een
speciale cursus gegaan. Daar moest ik leren om mij in allerlei bochtjes
te laten zetten en om mooi te lopen. Ook waren er steeds mensen die mij
op een beetje rare manier gingen aaien. Niet dat dat mij wat uitmaakt
hoor, want alle aandacht is WELKOM!!!
Later gingen mijn vrouwtje en ik naar speciale dagjes uit, waar altijd
heeeel veel honden waren (noemden ze dat nou hondenshows?). Daar kreeg
ik heel veel aandacht en kluifjes: een heus feest!
Op mijn eerste show, in Rotterdam, heb ik mijn opa Urayan leren kennen.
We lijken best wel op elkaar!
Vorig jaar ben ik op de
kampioenschapsclubmatch van de Basenji Club Nederland, de beste dame van
het hele stel geworden! Zo mooi vonden ze mij....
In november 2000 ben ik, in Maastricht, definitief Nederlands kampioen
geworden.
Een poosje geleden gingen mijn vrouwtje
en ik iedere week naar 'hondjes rennen'. Dat was op een heel speciaal
terrein (windhondenrenbaan). Daar mocht ik dan 2 keer, zo hard als ik
kon, achter een lapje (het haas) aan rennen. Dat vond ik echt een feest!
Zodra we daar kwamen begon ik al heel erg hard 'liedjes te zingen', daar
moest iedereen dan heel erg om lachen! Ik deed altijd heel erg mijn
best.
Natuurlijk had ik ook hierbij voor mijn vrouwtje een uitdaging bedacht:
wie het eerst het lapje vangt! Als ik hem als eerste te pakken kreeg,
liet ik mijn vrouwtje de halve baan achter mij aanrennen!!! Je dacht
toch zeker niet dat ik hem 'zomaar' inlever?!
Waarschijnlijk heb je inmiddels wel
begrepen dat ik een lekker eigenzinnig, maar toch ook wel 'goed'
luisterend, naar Basenji begrippen(!!!), hondje ben (want als ik jaag,
dan luister ik niet!).
Jagen vind ik helemaal het einde! Jammer genoeg ontsnappen de meeste
beestjes; zelfs 'kamikaze-konijntjes' die op nog geen 3 meter voor mijn
neusje blijven rondhupsen.... Maar als ik ze te pakken krijg, dan zijn
ze er wel geweest!
Verdere hobby's zijn (liefst heel veel) eten en warm (onder de deken)
slapen.
Nat en koud worden vind ik verschrikkelijk! Alleen als het echt heel
warm is of als ik een eendje denk te kunnen vangen, ga ik soms zwemmen.
 Begin
1999 heb ik mijn grootste stunt uitgehaald: tijdens de wandeling ben ik
van de riem losgeschoten en ik heb toen een lekkere 'kerel' opgezocht.
Acht weken later lag ik in de werpkist!
'Resultaat': 2 reuen (Ferro & Bashir) & 2 teven (Ayla & Cyra)!
Ik was wel heel erg blij dat mijn vrouwtje mij met de bevalling heeft
geholpen, want dat was geen pretje!
Wat ik toen nog niet wist, was dat mijn
baasjes al een pupje voor mij 'besteld' hadden! Dat kleintje kwam er 3
weken later bij.... Toen had ik opeens 5 kinders! Dat was wel een
heleboel werk!
Gelukkig was het een heel gezellig pupje: zij wilde wel met mij spelen
en hoefde niet bij mij te eten! Na een week 4 'speldenkussen-bekjes' aan
mijn tieten, was ik dit (al) zat!
Dit pupje heet Guinam (je zegt Kaainum) en zij is een Australian Kelpie.
Dat is een schapendrijver, maar zij is eigenlijk meer een
Dyadzia-drijver geworden! Gelukkig heb ik inmiddels een heleboel
maniertjes ontdekt om haar te ontwijken!
Sinds mijn andere 4 kinderen zijn verhuisd, heb ik besloten dat zij mijn
enige echte kind is. We zijn nu hele dikke (helaas niet letterlijk!)
vriendinnen.
 Mijn
vrouwtje houd van hele grote wandelingen maken. Vaak gaan we naar
verschillende plaatsen, waar Guinam en ik uren mogen rennen, snuffelen
en spelen. Dat is echt te gek!
We gaan ook regelmatig met z'n drietjes 'fietsen', wat inhoudt dat
Guinam en ik heel hard moeten rennen (draven) en het vrouwtje lekker
relaxed zit. Ik moet dan aan een speciaal apparaat vast en Guinam gaat
aan de riem. Als 1 van ons 2 echt te moe is geworden, dan mogen we op de
fiets in het mandje mee terug. Dat vind ik nog wel het leukste: lekker
hoog zitten, zonder moe te worden!
Wist je trouwens dat ik ook een heuse
baan heb?!!
Mijn vrouwtje gaat namelijk iedere dag, samen met ons, een heleboel
hondjes ophalen (soms wel 12!). Als we allemaal in het busje zitten, dan
rijden we naar het bos toe om een lange wandeling te maken. Daar begint
dan mijn taak: ik moet alle hondjes alle spannende plekjes laten zien.
Omdat we 2 van die wandelingen per dag
maken, vind ik het best een vermoeiende opgave! Gelukkig gaan we in het
weekend alleen met z'n viertjes lopen!
De baas en het vrouwtje doen ook nog
iets raars:
ze rijden met een motor. Natuurlijk ga ik meestal ook mee. Ze doen mij
dan in een speciaal soort tas. Dat is de beste plek die je maar kunt
bedenken: warm, uit de wind, prachtig uitzicht, dicht bij de baas en 2
armen & benen om met mijn kopje op te leunen!
Sinds Guinam groot is geworden, hebben ze een speciaal bakje voor ons
gekocht. Daar moeten we dan samen in. Guinam heeft toen gelijk het
plekje bij het raam in beslag genomen.
Oktober 2004 / Hallo allemaal!
Sinds de laatste keer dat ik mijn verhaal heb verteld, is er een hoop
veranderd in mijn leventje.
Om bij het begin te beginnen: mijn vrouwtje had ergens een geweldige
overdekte, warme en grote hondenspeelplaats alleen voor Guinam en mij
ontdekt. Dat was echt geweldig! Overal was het super koud, maar daar
konden wij heerlijk warm samen tikkertje doen. Binnen de kortste keren
had het vrouwtje voor mij ook nog een aparte ruimte gevonden, waar ik me
lekker kon terugtrekken om te ontspannen. De vloer daar was zachter en
er lag een heerlijk kussentje om op te slapen.
 Na
een poosje kwamen er steeds meer dingen in onze speelplaats te staan:
een lekker groot bed, een lekkere bank, onze voerbakjes, etc. Je kon wel
zeggen dat het vrouwtje goed op ons comfort lette. Toen ik bedacht dat
ik hier wel vaker zou willen komen en langer zou willen blijven, heeft
het vrouwtje (voor de verandering) eens goed naar mij geluisterd! We
zijn daar nu nog steeds!
Wat wel lastig was, is dat ik er geen van mijn vriendjes en
vriendinnetjes (behalve Guinam natuurlijk!) meer tegen kwam als we onze
wandelingen gingen doen. Nieuwe vrienden maak ik niet zomaar, dus daar
is best veel tijd in gaan zitten.
Toen we net een beetje onze draai gevonden hadden, kwam er een
Australian Kelpie man (net zo´n bruintje als mijn Guinam) genaamd Dundee
op visite. Hij had het op visite komen niet zo goed begrepen, want hij
wilde maar niet weggaan! Na een week heb ik hem maar eens verteld dat
het de hoogste tijd was om maar weer eens te verkassen! Daar bleken
zowel hij als het vrouwtje het niet mee eens te zijn…
We gingen gelukkig wel een heleboel leuke dingen samen doen, zoals
rennen naast de fiets en een heleboel lange wandelingen maken op heel
veel verschillende plaatsen.
Er bleken trouwens wel voordelen te zitten aan het in de buurt hebben
van zo´n vent. Als er van die hitsige kerels mij of Guinam kwamen
lastigvallen, dan stuurde hij ze voor ons weg. Wat lastig was is dat
Dundee net zo graag bleek te zwemmen als Guinam, waardoor ik twee keer
zo veel ´afdroog werk´ kreeg.
Toen wij het net echt gezellig begonnen te krijgen met z´n allen, ging
het vrouwtje weer vervelend doen: ze heeft Dundee toen helemaal naar de
andere kant van de wereld gestuurd! Ze vertelde dat hij naar zijn
baasjes in Australië ging.
Na een poosje rust in
huis, kwam er weer een nieuw project van het vrouwtje binnen: een heel
lastige Schnauzer-pup die Tjabo heet. Het vrouwtje vertelde ons dat hij
niet zo heel lang zou blijven. Ik kon dat nieuwe project niet erg
waarderen. Guinam vond hem na een poosje wel erg leuk en ging toen met
hém in plaats van met mij spelen! Gelukkig ging Tjabo na een lange tijd
bij nieuwe baasjes wonen. Eindelijk weer rust in de tent!
 Na een poosje ging het
vrouwtje zich weer vervelen en heeft toen eindelijk iets leuks voor mij
bedacht. Zij neemt dan alleen mij mee naar een plaats waar een heleboel
kinderen samen zijn… Volgens mij noemt ze dat een school. Dit schijnt
het ´Hond en Kind-project´ te heten. Ik vind eigenlijk dat het een ´geef
Dyadzia veel meer aandacht en koekjes!-project´ is!
Nou moet je weten dat ik kleine kinderen geweldig vind! Hoe jonger ze
zijn, hoe groter de kans is dat ze iets lekkers aan mij geven of voor
mij op de grond laten vallen!
Op die school verteld het vrouwtje dan aan die kinderen hoe ze met
honden mogen omgaan. Natuurlijk verteld ze ook wat ze niet met honden
mogen doen, zoals aan oren trekken, plagen of laten schrikken. Daarna
mogen een heleboel kinderen mij lekker achter mijn oortjes kriebelen.
Natuurlijk mogen ze daarna allemaal een koekje aan mij geven! Als
afsluiting laat ik dan nog een paar van mijn beste kunstjes zien.
Heerlijk zulke projecten!!! Ik heb er zelfs de krant mee gehaald!
Of dit project nog niet
genoeg was, neemt het vrouwtje ons één keer per week mee naar een
ouderen verzamelplaats. De mensen daar kennen mij beter als ´de rode
stofzuiger'. Er wordt daar heel wat afgemorst en ik heb het als mijn
hoogst persoonlijke taak opgevat om het daar schoon achter te laten bij
vertrek! Wel een hele klus hoor, om al die kruimeltjes op te sporen.
Soms vind ik dat ook de keuken een grote beurt nodig heeft. Dan ga ik
helpen met de afwas en het opruimen van hele broden en beleg. Vreemd
genoeg wordt mijn hulp daar niet altijd erg gewaardeerd…
 Laatst
vond ik dat deze afdeling wel schoon genoeg was en toen ben ik spontaan
bij een andere afdeling gaan helpen. Daar stond iedereen raar van te
kijken. Ik geloof wel dat mijn inzet daar beter gewaardeerd werd.
Ondertussen slooft
Guinam zich vaak uit: ze laat dan aan die mensen zien hoe ontzettend
veel kunstjes ze wel niet kan. Of ze zet iemand klem in een hoekje om
heel veel geaaid te worden.
Volgends het vrouwtje is het de bedoeling dat wij ons daar eens
uitgebreid kunnen laten knuffelen en aaien. Dat is ook heel fijn. Wist
je dat wij daar dan ook nog een heleboel koekjes voor krijgen?! Wat een
heerlijkheid! Zoals je wel zult begrijpen, kom ik daar erg graag!
Een aantal van mijn
mooiste foto's zijn voortaan via internet te bekijken! Je kunt ze vinden
op:
www.mijnalbum.nl/Album=SFUPDKGN
Vrouwtje Daphne heeft
ook een website gemaakt over haar Kelpies, Guinam en Bashyr. Voor
rasinformatie en overige informatie over deze herders kunt u terecht op:
www.kelpie.nl.tp. Foto's van Bashyr
en Guinam kunt u vinden op:
www.mijnalbum.nl/Album=NEJNRLYB en
www.mijnalbum.nl/Album=NJ3BNV8P
Zo, dit was het
voorlopig weer. De volgende keer komt er meer.
Een mooi pootje van Dyadzia (en natuurlijk ook één van Guinam) en
groetjes van mijn vrouwtje Daphne.
Maart 2006.
Het is met pijn in het
hart dat ik dit schrijf...
Zia is niet meer. "De volgende komt er meer" - nee dus.
Zia werd blind en leerde hier
wonderwel mee omgaan. Daarna, in de nieuwjaarsnacht, kreeg ze haar eerste
epileptische aanval, daags daarna gevolgd door nog één. Dit was reden
voor alarm en groot onderzoek.
Er bleek zich in het hoofd van Zia een enorme tumor te hebben
ontwikkeld die, in tegenstelling tot eerdere diagnose, ook de oorzaak
van haar blindheid was. Behandeling was geen reële optie.
Zia is temidden van haar
mensen- en hondenfamilie ingeslapen op 2 februari 2006. We zullen haar enorm missen.
 |
For my beloved Zia
Too soon, too
quickly and too fast.
I don’t know how
long this pain will last.
To me you were
much more than just a dog.
Losing you is
such a shock!
You’ve touched
my heart, you’ve reached my soul.
For you in life
that was your goal.
You were our
first, we’ll never part
For you, my
dear, will stay in my heart.
All your life
you gave us love.
Now you are in
heaven above.
You had no pain,
you still enjoy
Playing with
your favourite toy.
You brought much
joy and surprised us all
How much we
learned, we started small.
You gave life to
4 lovely pups, you were so loving as a mum,
Who fed and
cared and played a lot.
But then you met
the one you love.
Her, you adopted
to stay and play
She made you
very happy until today.
You hunted
rabbits and some birds
You couldn’t
help it, you had an urge.
To pet and
cuddle until the end
We did with you,
my dearest friend.
Please stay
happy, please stay proud
Until we’ll meet
again, without a doubt!
Goodbye my dear,
goodbye my love
Enjoy your time
in heaven above!
Daphne Geerlings |
|
